قال علىّ : بأبى أنت و أمّى فحدّ لى أىّ النّواحى أصيّرك فيه ، قال : انّك مسخّر بالموضع و تراه ، قالت له عائشة : يا رسول اللّه فأين أسكن ؟ قال : اسكنى أنت بيتا من البيوت انّما هو بيتى ليس لك من الحقّ الّا ما لغيرك فقرّى فى بيتك و لا تبرّجى تبرّج الجاهليّة الاولى و لا تقاتلى مولاك و وليّك ظالمة شاقّة و انّك لتقاتلينه ، فبلغ ذلك من قوله عمر فقال : لابنته حفصة مرى عائشة لا تفاتحيه فى ذكر علىّ و لا ترادّيه فانّه قد استهيم فيه فى حياته و عند موته انّما البيت بيتك لا ينازعك فيه أحد . فاذا قضت المرأة عدّتها من زوجها كانت أولى ببيتها تسلك الى أىّ المسالك شاءت . خلاصهء اين سخن به پارسى چنين است كه : امير المؤمنين از مدفن رسول خداى پرسش كرد ، فرمود : چون تحديد كنى موضع قبر من از تو پوشيده نماند . عايشه عرض كرد يا رسول اللّه من در كدام خانه بخواهم زيست ، فرمود : ترا از ديگر زنان حقى بر زيادت نيست در يكى از خانه‌ها ساكن باش و به عادت جاهليّت از خانه بيرون مشو و با على عليه السّلام كه آقا و مولاى تو است از در منازعت و مناجزت مباش و بىگمان طريق ظلم و طغيان سپرى و با او به مقاتلت و محاربت درآويزى . چون اين سخنان گوشزد عمر بن الخطّاب شد دختر خود حفصه را فرمود كه : با عايشه بگوى چندين در كار على سخن مكن مگر ندانسته‌اى كه پيغمبر در مدّت زندگانى و آنگاه كه زمان خويش به پاى برد شيفته محبت على است ، خاموش باش كه خانه خانهء تو است و از پس پيغمبر هيچ كس را نيروى آن نماند كه با تو سلسله منازعت بجنباند و چون زنان را مدت عده به پاى شود مختار نفس خويش باشند و به هر جا خواهند روند . على عليه السّلام فرمايد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : چون من از جهان بيرون شوم از چاه غرس شش ( 6 ) مشگ آب برگير و مرا غسل بده و كفن و حنوط كن آنگاه گريبان كفن مرا بگير و بنشان و بپرس از آنچه خواهى . پس من بر حسب فرمان چنان كردم و